In Below the Clouds daalt Gianfranco Rosi af in de ondergrondse en bovengrondse werelden rondom de Vesuvius, waar het landschap voortdurend trilt van activiteit en herinneringen. Tussen de vulkanische dampen van de Phlegraeïsche Velden en de ruïnes van Pompeï en Herculaneum ontvouwt zich een minder bekend Napels: een stad waar bewoners, archeologen, toeristen en hulpdiensten zich bewegen door een tijdmachine van steen, rook en verhalen. 

Rosi volgt onder meer archeologen die een Romeinse villa blootleggen, brandweerlieden die angstige telefoontjes van bewoners beantwoorden, en museumcuratoren die kunstschatten bewaren in ondergrondse depots. Ook zien we Japanse onderzoekers die al twintig jaar lang geduldig de Villa Augustea uitgraven, terwijl racepaarden langs de kust trainen en de trein rond de Vesuvius zijn dagelijkse rondes maakt. 

Met zijn kenmerkende observatiestijl en prachtig zwart-wit camerawerk verweeft Rosi deze fragmenten tot een mozaïek van een stad die leeft met de wetenschap dat de grond elk moment kan bewegen. Toch is de film geen somber verslag: Below the Clouds is ook een warme ode aan de veerkracht, rituelen en menselijkheid van Napels en zijn bewoners.